O autorze
Jozef Kapustka o muzyce poważnej i nie tylko.

Jozef Kapustka, pianista, jest absolwentem nowojorskiej The Juilliard School i londyńskiej Królewskiej Akademii Muzycznej. W 2013 nakładem wytwórni DUX z Warszawy ukazała się jego płyta "Improvisations with Bashir", a w lecie 2015 opiniotwórczy brytyjski portal "Culture Trip" umieścił nowy cykl improwizacji fortepianowych Kapustki na liście najlepszych propozycji sezonu muzyki poważnej w Londynie. W 1997 wystąpił w nowojorskiej Carnegie Hall. W 2010 nominowany (wraz z Brigitte Faure) do prestiżowej francuskiej nagrody teatralnej Molières za oprawę muzyczną do sztuki Virginii Lemoine "Une Diva à Sarcelles". Mieszka w Paryżu. Więcej na stronie jozefkapustka.net.

Rekomendacje. Philippe Lefebvre - Improwizacje organowe

Philippe Lefebvre (ur. 1949), organista tytularny katedry Notre-Dame w Paryżu.

Uczeń Rolanda Falcinelli i Pierre'a Cochereau. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli współczesnej francuskiej szkoły improwizacji organowej (Marcel Dupré, Pierre Cochereau, Jean Langlais, Olivier Latry, Thierry Escaich). Jego fenomenalne, polifoniczne improwizacje wyróżniają się imperialnym tonem, feeryczną orkiestracją, bogatą w wyrafinowane chromatyzmy kolorystyką, kinematograficznym, epickim rozmachem przy aksamitnie falującym kontrapunktycznym tle, perfekcyjnym opanowaniem struktury i komunikatywną, romantyczną pasją w manipulowaniu klasyczną formą.

Gra na organach jest poszukiwaniem drogi wśród niezwykłego bogactwa metafor, niekoniecznie mistycznych a czasem wręcz ... anatomicznych, (1) zaś popularność treści relaksacyjnych typu "chill out" , "dźwięki natury" albo etnicznych (szamanizm, śpiew alikwotowy, Cantus Gregorianus) w świecie pełnym hałasu i chaosu jest niczym innym jak wyrazem tęsknoty za ponadczasowymi w kulturze zachodniej pitagorejskimi, arystotelejskimi i platońskimi , przechowanymi przez arabskich uczonych i przejętymi przez chrześcijańskich filozofów , koncepcjami ezoterycznymi. (2)

Podobnym celom służy interpretacja muzyki dawnej, np. Mozarta, Vivaldiego, również Chopina, na instrumentach strojonych według oryginalnego diapazonu z epoki (421.6 Hz dla Mozarta lub "standardowego" 432 Hz) (3) Ciekawostką jest, że na bazie mniej lub bardziej naukowych spekulacji dotyczących stymulacji psychologicznej i intuicyjno-emotywnych reakcji organizmu na różne wariacje diapazonu ( spekulacji popularnych w tych samych kręgach znudzonej dobrobytem zachodnioeuropejskiej burżuazji, które w latach 60. zaczytywały się "Porankiem magików" Louisa Pauwelsa) karierę zrobiła teoria spiskowa wywodząca, że współczesny strój A=440 Hz został wprowadzony w audycjach radiowych lat 30. przez Goebbelsa jako - według nazistowskich pseudouczonych - szczególnie efektywny stymulant upodatniający mózg na bezkrytyczny odbiór pożywki propagandowej. (4)

Bezpłatnych, godzinnych, koncertów organowych w katedrze Notre-Dame można słuchać w każdą sobotę o godz. 20


Jozef Kapustka



Przypisy:

(1) http://www.albany.edu/piporg-l/FS/aa.html
(2) https://home.isi.org/music-spheres-or-metaphysics-music
(3) http://www.dolmetsch.com/musictheory27.htm
http://www.mozartpiano.com/articles/pitch.php
(4) "Mixed in with all the pictures, and movies, and stories was a form of propaganda that no one else had truly taken advantage of before Adolf Hitler. Controlling what the public listened wasn't enough though, he created something that you couldn't escape. The ratio.
By changing the frequency in which sound was broadcasted, he literally had the power to control societies every single thought. Experiments have shown that the slight change from 432Hz, a tone that creates symmetry in the body, to 440Hz, which creates agitation and disharmony in the body, start to lead the mind to thoughts of destruction
." https://www.emaze.com/@AOOLFRTO/Hitler-Propoganda-Test
Trwa ładowanie komentarzy...